De toekomst vraagt keuzes — videoreeks

We vroegen aan artiest Paul Van Camp en grassrootsorganisatie Asian Persuasion hoe zij cultuur beleven. Waar hebben ze nood aan? Ze vertellen wat ze missen in het huidige aanbod en in de aanpak van cultuurorganisaties. Hun perspectief verruimt onze blik.

Meer lezen? In het artikel 'In dialoog op zoek naar antwoorden' vind je extra informatie.

Paul Van Camp speelt al meer dan vijftig jaar gitaar, vandaag vooral met zijn heavy-metalband Killer. Voor hem lopen verleden, heden en toekomst naadloos in elkaar over. Rock blijft generaties verbinden. Toch merkt Paul dat rockmuziek weinig plek krijgt in culturele centra omdat de programmatie vaak binnen dezelfde veilige cirkel blijft. Rock wordt te snel gezien als “amusement”, niet als cultuur. Paul pleit daarom voor meer lef en diversiteit op podia: de zalen zijn er, het publiek is er, het potentieel is er.

Voor Joni Sheila en Christopher D’havé betekent het publiek van de toekomst een ruimte waar mensen met Aziatische roots zichzelf kunnen herkennen. Waarin ze niet langer de enige Aziatische persoon zijn. 

Hun organisatie, Asian Persuasion vzw, ontstond vanuit ervaringen met misrepresentatie en een gebrek aan rolmodellen. Uit de nood om positieve verhalen zichtbaar te maken. Ze benadrukken dat een divers publiek vraagt om meer dan representatie op het podium. 

Het gaat ook om wie beslist, wie je aanspreekt en waar je aanwezig bent. Echte verbinding begint volgens hen met nieuwsgierigheid, dialoog en het verlaten van je ivoren toren. 

Cultuurwerkers die clichés doorbreken en een brug bouwen tussen generaties. Dante Dessein, Ghizlane Zaid en Gailor Kiaku betrekken jongeren actief en laten hen co-creëren in cultuurprojecten. 

Ze kiezen voor laagdrempelige ontmoetingen én toegankelijke manieren om zelf iets te ontwikkelen. Want wat als er geen geijkte paden bestaan voor wat je wil doen? Dan maak je ze zelf.

Meer lezen? In het artikel 'Korte pitches, grote ideeën' vind je extra informatie.

Dante Dessein is jongerenwerker in Roeselare en zelf een fervent skater. Rond skatecultuur bestaan veel negatieve clichés. SKATESPOT zet skatecultuur positief in de kijker en legt verbinding tussen skaters en niet-skaters. Maar legt ook de connectie tussen kunstenaars en jongeren. Door hen te laten samenwerken, want ze kenden elkaar niet. Nu maken ze samen met kunstenaars ‘beskatebare kunst’.

Ghizlane Zaid is een gedreven sociale cultuurwerker die zich inzet voor Samen voor morgen. Het is een burgerinitiatief dat actief zoekt naar verbinding en zo samen bouwt aan een toekomst waarin alle kinderen zich kunnen ontplooien. Samen voor morgen ontwikkelt mobiele tools en warme plekken om ontmoeting te stimuleren. Ze zetten in op wat mensen fijn vinden, zoals een warm onthaal, om zo een gesprek te starten. 

Gailor Kiaku is Artist & Repertoire publisher en oprichter van Jeunes Boss, een label dat ontstond uit een platform om hiphopartiesten te promoten. Vanuit zijn DIY-mentaliteit benadrukt hij hoe belangrijk het is om niet te wachten, maar zelf te creëren: durven, proberen, falen, opnieuw beginnen. Dankzij internet, tutorials en AI was autodidact zijn nog nooit zo toegankelijk. Met Jeunes Boss ondersteunt Gailor jonge makers en toont hij hoe de jeugd de programmatoren en creatieve leiders van morgen vormt. 

De discussie over het publiek is niet nieuw, maar wordt steeds urgenter. Diversiteit is geen vooruitzicht maar een feit. Wat belemmert de cultuursector nog? En welke verandering kan niet langer worden uitgesteld? 

Tine Bergiers vraagt ruimte voor experiment. Jamila Channouf en Steven Reynaert pleiten voor inclusiviteit vanuit noodzaak. Khaoula Chichi legt de nadruk op cultuurbeleving die aansluit bij de leefwereld van jongeren.

Meer lezen? In het artikel 'Reflecties voor het cultuurveld' vind je extra informatie.

Tine Bergiers (Vlaamse Dienst Speelpleinwerk) wijst erop dat kinderen vandaag te weinig ruimte krijgen om écht te spelen. Vrij, rommelig en zonder doel. Daarom streeft ze naar een nauwere samenwerking tussen cultuur- en jeugdwerk, zodat plekken zoals bibliotheken en buurtcentra meer afgestemd worden op de noden van jonge bezoekers.

Jamila Channouf en Steven Reynaert benadrukken dat inclusief werken begint van onderuit. Niet vanuit een subsidiedossier of actieplan, maar vanuit de menselijkheid en echte noodzaak om samen te werken. Ze luisteren naar wat er leeft, niet vanuit problemen of doelgroepen die 'moeten' worden bereikt. Volgens hen vraagt het publiek van de toekomst om meer dan zichtbare diversiteit. Het gaat om wie mee beslist, wie middelen krijgt en mee aan tafel zit.

Khaoula Chichi, publiekswerker bij c o r s o in Berchem, zet in op meerstemmigheid en talentontwikkeling via een bottom-up aanpak. Ze creëert ruimte voor jongeren om cultuur mee vorm te geven vanuit hun eigen leefwereld, eerder dan hen in een opgelegd ritme te duwen. Het blijft een proces van zoeken: hoeveel controle laat je los, hoe stuur je, en hoe beweeg je mee met jongeren?